Protokół próby szczelności instalacji gazowej – wzór

Instalacja gazowa w domu czy firmie budzi naturalny niepokój – w końcu chodzi o bezpieczeństwo Twojej rodziny i bliskich. Protokół z próby szczelności to dokument, który daje pewność, że wszystko jest w porządku przed pierwszym odpaleniem kuchenki czy kotła. Przyjrzymy się kluczowym danym identyfikacyjnym, krok po kroku procedurze ciśnieniowej oraz niezbędnym parametrom i wynikom, byś wiedział, jak odczytać ten papier i uniknąć pułapek.

• Dane identyfikacyjne w protokole próby szczelności gazowej
• Procedura próby ciśnieniowej instalacji gazowej
• Sprzęt pomiarowy do próby szczelności gazowej
• Parametry próby szczelności instalacji gazowej
• Wyniki pomiarów w protokole szczelności gazowej
• Usterki i naprawy w próbie szczelności gazowej
• Podpisy i normy w protokole próby gazowej
• Pytania i odpowiedzi: Protokół z próby szczelności instalacji gazowej

Dane identyfikacyjne w protokole próby szczelności gazowej

Protokół zaczyna się od precyzyjnych informacji o obiekcie, takich jak pełny adres budynku i numer instalacji gazowej. Te dane pozwalają na jednoznaczną identyfikację, co jest kluczowe przy odbiorach przez inspektorów. Inwestor podaje swoje dane osobowe lub firmowe, w tym NIP, by potwierdzić odpowiedzialność. Wykonawca instalacji dołącza nazwę firmy i kontakt, a osoba przeprowadzająca próbę – imię, nazwisko oraz numer uprawnień SEP lub gazowych. Data próby i rodzaj instalacji, np. niskiego ciśnienia, zamykają ten blok. Wszystko to tworzy solidną podstawę dokumentu.

Adres obiektu musi być dokładny, z numerem działki ewidencyjnej, jeśli to budowa nowa. Numer instalacji to unikalny kod przypisany przez operatora gazu. Dane inwestora obejmują też telefon kontaktowy dla weryfikacji. Uprawnienia osoby testującej to np. G3 dla gazu, z datą ważności świadectwa. Taki zestaw informacji zapobiega pomyłkom przy archiwizacji. Protokół staje się wtedy wiarygodnym świadectwem historii instalacji.

W praktyce te dane kopiuje się z umowy na instalację. Numer seryjny projektu budowlanego też bywa wymagany. Inwestor podpisuje wstępne oświadczenie o stanie obiektu. To fundament, bez którego protokół traci moc prawną. Inspektorzy dozoru technicznego sprawdzają je pierwsi. Dokładność tutaj oszczędza nerwy później.

Zobacz także: Protokół próby szczelności instalacji gazowej

Procedura próby ciśnieniowej instalacji gazowej

Próba zaczyna się od zamknięcia wszystkich zaworów i odcięcia dopływu gazu z sieci. Następnie instalację napełnia się suchym powietrzem lub azotem, wolnym od wilgoci, by uniknąć korozji. Ciśnienie podnosi się stopniowo do wartości docelowej, monitorując manometrem. Czas stabilizacji trwa kilka minut, aż odczyty się wyrównają. Potem rusza pomiar spadku przez co najmniej 30 minut. Całość dokumentuje się na bieżąco w protokole.

Przed napełnieniem sprawdza się szczelność armatury i połączeń wzrokowo. Azot preferuje się w nowych instalacjach, bo jest obojętny chemicznie. Powietrze wystarcza dla starszych systemów, ale wymaga suszenia. Napełnianie odbywa się pompą ręczną lub sprężarką o odpowiedniej mocy. Stabilizacja ciśnienia to klucz do wiarygodnych wyników. Operator notuje temperaturę otoczenia, bo wpływa na odczyty.

Po stabilizacji zamyka się zawory i startuje stoper. Odczyty co 10 minut zapisuje się w tabeli. Jeśli spadek przekroczy normę, przerwano próbę i szukano nieszczelności. Pozytywny wynik kończy się odpowietrzaniem instalacji. Procedura kończy się wstępnym werdyktem. Wszystko po to, by gaz płynął bezpiecznie.

Zobacz także: Instalacje gazowe propan-butan: przepisy 2025

• Zamknij zawory i odetnij gaz.
• Napełnij azotem lub powietrzem.
• Stabilizuj ciśnienie.
• Zmierz spadek przez 30 min.
• Dokumentuj odczyty.

Sprzęt pomiarowy do próby szczelności gazowej

Manometr klasy 0,6 to podstawa, z zakresem dostosowanym do niskiego ciśnienia gazowego. Musi mieć aktualną kalibrację, potwierdzoną świadectwem z akredytowanego laboratorium. Numer seryjny i data ostatniej weryfikacji lądują w protokole. Pompka do azotu o wydajności min. 5 l/min zapewnia równomierne napełnienie. Termometr pokojowy mierzy warunki zewnętrzne. Taki zestaw gwarantuje precyzję pomiarów.

Klasa 0,6 oznacza dokładność do 0,6% odczytu, co wystarcza dla norm gazowych. Kalibracja co rok to wymóg prawny. Numer seryjny pozwala na traceability w razie sporu. Sprężarka z filtrem zapobiega zanieczyszczeniom. Czasem używa się rejestratora cyfrowego dla wykresu. Wybór sprzętu wpływa na wiarygodność całego protokołu.

Przed próbą sprawdzamy stan wizualny manometru, bez pęknięć czy luźnych połączeń. Bateria w cyfrowym modelu musi być naładowana. Protokół zawiera zdjęcie setupu dla dowodu. Profesjonaliści noszą taki sprzęt w walizce kalibrowanej. To inwestycja w bezpieczeństwo. Bez dobrego sprzętu próba traci sens.

Parametry próby szczelności instalacji gazowej

Standardowe ciśnienie testowe to 150-200 mbar dla instalacji niskoprężnych. Czas próby minimum 30 minut, ale często 60 dla pewności. Dopuszczalny spadek to max 20 mbar, zależnie od normy. Temperatura początkowa i końcowa wpływa na korektę wyników. Objętość instalacji oblicza się dla proporcji spadku. Te parametry definiują sukces próby.

Dla średniego ciśnienia norma podnosi próg do 50 mbar spadku. Czas wydłuża się do 60 minut w dużych obiektach. Korekta na temperaturę: spadek o 1°C to ok. 0,5 mbar różnicy. Objętość rur i odbiorników sumuje się dokładnie. Normy PN-EN 15001 precyzują te wartości. Dostosowanie parametrów to sztuka instalatora.

W protokole parametry wpisuje się na wstępie. Ciśnienie początkowe musi być stabilne przez 2 min. Spadek mierzy się liniowo. Przekroczenie limitu dyskwalifikuje instalację. To rygorystyczne kryteria chronią życie. Zawsze sprawdzaj lokalne wytyczne GNI.

Wyniki pomiarów w protokole szczelności gazowej

Odczyty ciśnienia zapisuje się co 10 minut: start, 10 min, 20 min, 30 min. Przykładowo: 180 mbar, 178, 177, 176 – spadek 4 mbar mieści się w normie. Wykres spadku pokazuje liniowość, bez gwałtownych skoków. Ostateczny werdykt: szczelna, jeśli poniżej limitu. Dane te decydują o odbiorze. Precyzja zapisów buduje zaufanie.

Tabela wyników ułatwia analizę. Nieregularny spadek sugeruje mikronieszczelność. Werdykt pisemny z uzasadnieniem. Zdjęcia manometru wzmacniają dowód. Archiwizacja na 5 lat to obowiązek. Czytelnik protokołu widzi całość historii.

Wizualizacja spadku pomaga w ocenie. Oto przykładowy wykres dla udanej próby.

Usterki i naprawy w próbie szczelności gazowej

Jeśli spadek przekroczy normę, szuka się nieszczelności na połączeniach gwintowych czy spawach. Pędzlem z pianką mydlanej sprawdza się wycieki – bąbelki wskazują problem. Typowe usterki to luźne nakrętki lub uszkodzona uszczelka. Zalecenia naprawcze opisuje się szczegółowo: dokręcić, wymienić. Ponowna próba po naprawie. To iteracyjny proces do sukcesu.

Na zaworach kulowych często zawodzą uszczelki. Rury stalowe mogą mieć mikropęknięcia od transportu. Armatura mosiężna lepiej znosi testy. Naprawy dokumentuje się z datami i materiałami używanymi. Zdjęcia przed/po wzmacniają protokół. Szybka reakcja minimalizuje przestoje.

Po naprawie próg spadku spada do 10 mbar dla pewności. Lista usterek numerowana dla jasności. Koszt napraw to osobna pozycja. Instalator podpisuje zobowiązanie. To chroni przed powtórkami. Bezpieczeństwo na pierwszym miejscu.

• Sprawdź połączenia pianką.
• Dokręć lub wymień.
• Ponów próbę.
• Dokumentuj zmiany.

Podpisy i normy w protokole próby gazowej

Podpisy składa osoba testująca, inwestor i instalator, z datą i pieczątkami. Potwierdzają zgodność z PN-EN 15001 i PN-EN 806-4. Wytyczne GNI dodają lokalne detale. Pieczątka z numerem REGON uwiarygadnia. Brak podpisu unieważnia dokument. To formalny finał próby.

Normy cytuje się dosłownie z rozdziałami. PN-EN 15001 reguluje gazowe instalacje. Podpisy po odczytaniu treści. Świadkowie w spornych przypadkach. Protokół skanowany dla cyfrowego archiwum. Idealny załącznik do dziennika budowy.

– tu dowiesz się więcej o przeprowadzkach, gdzie taki protokół bywa kluczowy przed nowym rozdziałem w obiekcie.

Pytania i odpowiedzi: Protokół z próby szczelności instalacji gazowej

• Co to jest protokół z przeprowadzonej próby szczelności instalacji gazowej?

  Protokół to dokument potwierdzający szczelność instalacji gazowej poprzez próbę ciśnieniową, zazwyczaj z użyciem powietrza lub azotu pod ciśnieniem 150-200 mbar przez minimum 30 minut. Zawiera dane identyfikacyjne obiektu, parametry próby, wyniki pomiarów, sprzęt użyty oraz werdykt o szczelności, niezbędny do odbioru instalacji i zgodności z normami.

• Jakie parametry określa protokół podczas próby szczelności?

  Protokół rejestruje początkowe ciśnienie (150-200 mbar), czas trwania (min. 30 minut), dopuszczalny spadek ciśnienia (np. max 20 mbar dla niskiego ciśnienia), odczyty co 10 minut, wykres spadku ciśnienia oraz dane manometrów klasy 0,6 z aktualną kalibracją i numerem seryjnym.

• Jakie dane identyfikacyjne i podpisy musi zawierać protokół?

  Protokół obejmuje adres obiektu, numer instalacji, dane inwestora, wykonawcy i osoby przeprowadzającej próbę (z uprawnieniami SEP lub gazowymi), wskazanie ewentualnych usterek z zaleceniami napraw, podpisy osoby przeprowadzającej, przedstawiciela inwestora i instalatora z datą oraz pieczątką.

• Dlaczego protokół jest niezbędny i do czego się odnosi?

  Protokół jest załącznikiem do odbioru instalacji, wymagany przez dozór techniczny i ubezpieczycieli. Odwołuje się do norm PN-EN 15001, PN-EN 806-4 lub wytycznych GNI, potwierdzając zgodność z przepisami budowlanymi i zapobiegając wyciekom gazu, co redukuje ryzyko eksplozji lub zatrucia.