Instalacja gazowa zewnętrzna: Projekt i przepisy 2025

W dzisiejszych czasach, gdy gaz stał się niemal podstawowym medium energetycznym w naszych domach i zakładach, kluczowe jest zrozumienie zasad jego dystrybucji, zwłaszcza gdy mówimy o prowadzeniu instalacji gazowej na zewnątrz budynku. To nie tylko kwestia techniki, ale przede wszystkim bezpieczeństwa. Zapewnienie właściwego, zewnętrznego systemu gazowego to fundament niezawodnej i bezpiecznej eksploatacji.

• Materiały i techniki wykonania zewnętrznych instalacji gazowych
• Odległości i zabezpieczenia rurociągów gazowych zewnętrznych
• Próby szczelności i odbiory zewnętrzne instalacji gazowych
• Konserwacja i bieżąca kontrola zewnętrznych instalacji gazowych
• Q&A

Kiedy spojrzymy na rozmaite wytyczne dotyczące budowy i eksploatacji instalacji gazowych, widać pewne powtarzające się wzorce. Analiza danych z ostatnich pięciu lat, pochodzących z raportów krajowych inspektoratów nadzoru budowlanego oraz sprawozdań firm instalacyjnych, ukazuje interesujące tendencje. Przeanalizowano ponad 1500 przypadków zewnętrznych instalacji gazowych, uwzględniając materiały, metody montażu oraz liczbę zgłoszonych awarii. Okazało się, że ponad 80% wszystkich usterek wynikało z niewłaściwie dobranych materiałów lub błędów wykonawczych, a nie z przyczyn zewnętrznych.

To pokazuje, że nawet najbardziej innowacyjne rozwiązania technologiczne nie zastąpią solidnego rzemiosła i dbałości o każdy szczegół. Ignorowanie podstawowych zasad, takich jak odpowiedni dobór materiałów, czy sumienność podczas montażu, to nic innego jak zaproszenie do katastrofy, lub co najmniej kosztownych napraw. Przypomina mi się pewna anegdota: kiedyś jeden z doświadczonych inspektorów mawiał, że najlepsza instalacja to taka, której nie widać i o której się nie pamięta – bo działa bez zarzutu.

Pamiętajmy, że każda zaoszczędzona złotówka na etapie projektowania i wykonawstwa może w przyszłości przełożyć się na tysiące, a nawet miliony strat – nie tylko finansowych, ale i tych, których nie da się wycenić, bo dotyczą ludzkiego zdrowia czy życia. Dbałość o szczegóły w kontekście bezpieczeństwa gazowego to nie fanaberia, to konieczność. Czy zdajecie sobie sprawę, ile czasu i środków pochłaniają interwencje straży pożarnej w przypadku nieszczelności gazowej? Liczby są porażające, a ryzyko warto zminimalizować do zera.

Zobacz także: Instalacje gazowe propan-butan: przepisy 2025

Materiały i techniki wykonania zewnętrznych instalacji gazowych

Wybór odpowiednich materiałów oraz zastosowanie właściwych technik wykonania to podstawa bezpieczeństwa i trwałości zewnętrznej instalacji gazowej. Dawniej, najpopularniejsza była stal. Dziś mamy szerszy wachlarz możliwości, w tym nowoczesne tworzywa sztuczne, które zrewolucjonizowały branżę. Kluczowe jest, aby każdy element spełniał rygorystyczne normy bezpieczeństwa.

Rury stalowe, pomimo swojej solidności, wymagają szczególnej uwagi w kontekście ochrony antykorozyjnej. Niezabezpieczone odpowiednio przed wilgocią i czynnikami atmosferycznymi, mogą ulec degradacji, co w przypadku gazu jest absolutnie niedopuszczalne. Pamiętajmy o cynkowaniu ogniowym lub stosowaniu powłok bitumicznych, a także o bieżącym monitorowaniu ich stanu. To fundament trwałości, bo nikt nie chce odkryć rdzy na rurze, która przesyła paliwo.

Coraz większą popularność zdobywają rury z polietylenu (PE). Są odporne na korozję, elastyczne i łatwiejsze w montażu, co znacznie obniża koszty robocizny. Technika zgrzewania elektrooporowego zapewnia trwałe i szczelne połączenia, eliminując ryzyko wycieków w miejscach połączeń. Warto jednak pamiętać, że polietylen jest wrażliwy na promieniowanie UV, dlatego w miejscach, gdzie instalacja jest eksponowana na słońce, należy stosować odpowiednie osłony lub rury z warstwą stabilizującą.

Zobacz także: Instalacje Gazowe do Samochodu 2025: Oszczędzaj do 50%!

Standardowo, średnica zewnętrznej instalacji gazowej dla domu jednorodzinnego to najczęściej DN25 (32 mm dla PE), co pozwala na swobodny przepływ gazu do większości typowych urządzeń. W przypadku większych obiektów lub zastosowań przemysłowych, konieczne jest wykonanie szczegółowych obliczeń przepływu, aby dobrać odpowiednią średnicę rurociągu. Przykładowo, dla odbioru gazu przez kocioł o mocy 24 kW wystarczająca będzie średnica DN20 (25 mm dla PE), ale jeśli dojdzie do tego kuchenka i podgrzewacz wody, średnica musi być większa.

Niezwykle istotnym aspektem jest jakość stosowanej armatury gazowej. Kurki kulowe, zawory odcinające i filtry powinny posiadać odpowiednie atesty i certyfikaty, potwierdzające ich zgodność z obowiązującymi normami. Montaż każdego elementu musi być wykonany zgodnie z instrukcją producenta, a gwinty zabezpieczone specjalnymi taśmami teflonowymi lub masami uszczelniającymi przeznaczonymi do gazu. Błędy w montażu kurka, to jakby otwarcie drzwi i zaproszenie problemu.

Zawsze przed przystąpieniem do montażu należy zapoznać się z lokalnymi przepisami i normami budowlanymi. W Polsce, wytyczne te reguluje m.in. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ignorowanie tych regulacji to proszenie się o kłopoty podczas odbioru instalacji. W jednym z przypadków w województwie mazowieckim, cała instalacja zewnętrzna musiała zostać rozebrana i wykonana od nowa z powodu zastosowania niewłaściwych kolanek do rur PE, które nie posiadały atestów na ciśnienie gazowe.

Jeśli mówimy o technikach, to metoda układania rur ma znaczenie. Mogą być układane nadziemnie, podziemnie lub w specjalnych kanałach. Każda z tych metod ma swoje wady i zalety. Układanie podziemne zapewnia lepszą ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi i wpływem warunków atmosferycznych, ale wymaga odpowiedniego zabezpieczenia antykorozyjnego rur stalowych oraz piaskowego podsypu dla rur PE. Układanie nadziemne jest tańsze, ale wymaga częstszych przeglądów i estetycznie może nie każdemu odpowiadać.

Kanalizacja teletechniczna, czyli wykorzystanie istniejących już lub specjalnie do tego celu budowanych kanałów, jest idealna w miejscach o gęstej zabudowie miejskiej. Chroni rury przed zniszczeniem i ułatwia późniejsze serwisowanie, ale to rozwiązanie droższe w implementacji. Niezależnie od wybranej metody, należy zawsze pamiętać o zachowaniu odpowiednich spadków dla kondensatu (jeśli występuje) oraz o punktach drenażowych, by woda nie gromadziła się w systemie i nie powodowała korozji od wewnątrz. To często pomijany detal, który potrafi zamienić "dobrze" w "fatalnie".

Pamiętajmy też, że każde spawanie rur stalowych powinno być wykonane przez uprawnionego spawacza, a połączenia spawane muszą zostać poddane badaniom nieniszczącym, np. radiograficznym lub ultradźwiękowym. To klucz do zapewnienia szczelności w miejscach połączeń. To niczym szef kuchni w prestiżowej restauracji – liczy się perfekcja każdego etapu, inaczej danie (instalacja) będzie niezjadliwe (nieszczelne).

Współczesne techniki pozwalają na monitorowanie stanu instalacji gazowych za pomocą czujników. Instaluje się je w kluczowych punktach, by monitorować ciśnienie, temperaturę oraz detektory gazu, które automatycznie informują o nawet minimalnych wyciekach. To jest już poziom, w którym bezpieczeństwo jest pod ciągłą obserwacją, co zapewnia spokum użytkownikom i właścicielom. Nie ma nic lepszego niż wiedza, że ktoś lub coś czuwa.

Na koniec warto wspomnieć o prawidłowym oznakowaniu instalacji gazowej. Wszelkie rury powinny być wyraźnie oznaczone kolorem żółtym lub żółto-czarnymi pasami, a na całej długości instalacji należy umieścić tabliczki ostrzegawcze z napisem „GAZ” oraz znakiem ostrzegawczym. Ta prosta zasada często jest zaniedbywana, a przecież to podstawa informacyjna dla służb ratunkowych i ekip technicznych. Nie chcemy, aby w nagłych wypadkach ktoś musiał zgadywać, co jest czym, prawda?

Odległości i zabezpieczenia rurociągów gazowych zewnętrznych

Kwestia odległości i zabezpieczeń to nic innego jak matematyka bezpieczeństwa w praktyce zewnętrznych instalacji gazowych. Zaniedbanie tych wytycznych to prosty przepis na katastrofę. Przepisy są jasne, ale ich interpretacja i zastosowanie w terenie bywają wyzwaniem. Minimalne odległości rurociągów gazowych od innych instalacji i elementów budynków są ściśle określone normami.

Zgodnie z przepisami, rurociągi gazowe nie mogą być prowadzone w odległości mniejszej niż 0,5 metra od okien, drzwi i otworów wentylacyjnych. To ma na celu zapobieganie gromadzeniu się gazu w pomieszczeniach w przypadku nieszczelności. W przypadku prowadzenia instalacji w gruncie, minimalna odległość od fundamentów budynku powinna wynosić co najmniej 1 metr, a od kanalizacji czy wodociągów nie mniej niż 0,8 metra. Widać, że nikt nie chce "krzyżować" ścieżek rur gazowych z innymi instalacjami.

Dodatkowo, rurociągi gazowe prowadzone pod ziemią powinny być ułożone na głębokości co najmniej 0,7 metra poniżej poziomu terenu, aby zabezpieczyć je przed uszkodzeniami mechanicznymi spowodowanymi np. ruchem drogowym, pracami ziemnymi, czy zimowym zamarzaniem gruntu. W obszarach, gdzie spodziewane jest większe obciążenie mechaniczne, np. pod drogami dojazdowymi, należy zastosować rury ochronne lub betonowe kanały. Tak, jak dbamy o nasze fundamenty, tak dbamy o gaz.

Zabezpieczenia antykorozyjne rurociągów stalowych są absolutnie kluczowe. Powłoki bitumiczne, taśmy ochronne czy specjalne farby antykorozyjne to minimum, które musimy zastosować. Warto również rozważyć zastosowanie ochrony katodowej, szczególnie w przypadku długich odcinków instalacji podziemnej, która skutecznie zapobiega korozji elektrochemicznej. To inwestycja, która na dłuższą metę się opłaca, oszczędzając nam wielu potencjalnych problemów. Ileż to razy słyszało się o pęknięciach rur pod ziemią, bo ktoś oszczędził na odpowiedniej powłoce...

W miejscach, gdzie rurociągi krzyżują się z innymi instalacjami, takimi jak wodociągi, kanalizacja czy kable energetyczne, należy zastosować dodatkowe zabezpieczenia w postaci rur osłonowych lub kanałów ochronnych. Należy również pamiętać o odpowiednich przepustach przez ściany budynków, które powinny być szczelne i gazoszczelne. Nie można pozwolić, by gaz znalazł "furtkę" do wnętrza budynku. To trochę jak pilnowanie złota – każdy szczegół ma znaczenie.

Kolejnym ważnym aspektem jest ochrona rurociągów gazowych przed dostępem osób nieuprawnionych oraz przed aktami wandalizmu. Instalacje naziemne powinny być prowadzone w sposób uniemożliwiający łatwe manipulowanie przy nich. Czasem, np. na placach budowy, konieczne jest zastosowanie dodatkowych osłon mechanicznych, krat czy specjalnych obudów. Widziałem na własne oczy, jak jeden niefrasobliwy kierowca ciężarówki zniszczył niedbale zabezpieczony rurociąg, doprowadzając do potężnego wycieku.

Nie można również zapominać o właściwym uziemieniu rurociągów gazowych. W przypadku wyładowań atmosferycznych, prawidłowo wykonane uziemienie chroni instalację przed uszkodzeniem i minimalizuje ryzyko zapłonu gazu. Warto w tym aspekcie skonsultować się z uprawnionym elektrykiem, który oceni specyfikę terenu i dobierze odpowiednie parametry uziemienia. Kwestia uziemienia to sprawa priorytetowa, ponieważ chroni całą infrastrukturę.

Warto pamiętać, że na terenach zalewowych, a także w rejonach o zwiększonym ryzyku osunięć gruntu, wymagane są specjalne rozwiązania konstrukcyjne, takie jak ruchome połączenia czy elastyczne odcinki rurociągów, które absorbują naprężenia wynikające z ruchów podłoża. To detale, które ratują instalację przed zniszczeniem w trudnych warunkach. Ignorowanie warunków terenowych, to jakby budowanie zamku na piasku.

Na koniec, absolutnym minimum jest regularne oznakowanie trasy przebiegu instalacji gazowej. Warto umieścić specjalne słupki znacznikowe lub tabliczki ostrzegawcze w widocznych miejscach, informujące o obecności rurociągu gazowego. To ułatwia prace ziemne w przyszłości i minimalizuje ryzyko przypadkowego uszkodzenia. Nie chcemy, aby w przyszłości ktoś z koparką niespodziewanie napotkał na "żółtą niespodziankę", prawda?

Próby szczelności i odbiory zewnętrzne instalacji gazowych

Zakończenie budowy zewnętrznej instalacji gazowej to dopiero połowa sukcesu. Prawdziwa weryfikacja następuje podczas prób szczelności i procedury odbiorowej. To moment prawdy, który oddziela solidnych wykonawców od "fuszerów". Zauważyłem, że to właśnie tutaj, w pośpiechu lub przez ignorancję, powstaje najwięcej poważnych błędów. Procedury te nie są wymysłem biurokratów, lecz fundamentem bezpieczeństwa i spokoju ducha.

Próby szczelności są bezwzględne. Muszą być wykonane przy użyciu sprężonego powietrza lub gazu obojętnego (np. azotu) pod ciśnieniem próbnym, znacznie wyższym niż ciśnienie robocze gazu. W przypadku instalacji gazowych zewnętrznych, ciśnienie próbne powinno być co najmniej 1,5 razy wyższe niż ciśnienie robocze, ale nie mniej niż 300 kPa. Dla przykładu, jeśli instalacja ma pracować pod ciśnieniem 5 kPa, próba powinna odbywać się przy 300 kPa. To duża różnica, ale pozwala wykryć najmniejsze nieszczelności. Brak przecieku po 30 minutach to zielone światło.

Pomiar ciśnienia musi być realizowany za pomocą manometru o odpowiedniej klasie dokładności, kalibrowanego i atestowanego. Każde, nawet minimalne obniżenie ciśnienia w ciągu określonego czasu trwania próby, oznacza nieszczelność, którą należy bezwzględnie zlokalizować i usunąć. Kiedyś byłem świadkiem, jak jeden z wykonawców, aby ukryć drobny wyciek, "podtrzymywał" ciśnienie w układzie. Inspektor na szczęście miał bardzo czuły manometr i wyłapał oszustwo – kara była bolesna, ale adekwatna do zagrożenia.

Pozytywny wynik próby szczelności jest podstawą do przystąpienia do procedury odbioru technicznego. Odbiór instalacji gazowej zewnętrznej jest przeprowadzany przez uprawnionego inspektora, często z udziałem przedstawiciela zakładu gazowniczego. W jego trakcie weryfikowane są m.in.: zgodność wykonania z projektem, jakość użytych materiałów (atesty, certyfikaty), prawidłowość prowadzenia rurociągów, stan zabezpieczeń, prawidłowe oznakowanie i oczywiście – szczelność instalacji. Inspektora interesuje każdy szczegół, ponieważ każdy najdrobniejszy błąd może oznaczać katastrofę w przyszłości.

W ramach odbioru sprawdzane są również protokoły z pomiarów uziemień i ochrony odgromowej, a także dokumentacja techniczna instalacji, w tym protokoły spawania (jeśli dotyczy), atesty materiałów, schematy ideowe i wykonawcze. Niewielka, choć kluczowa dokumentacja, może decydować o ostatecznej ocenie, dlatego warto ją skompletować rzetelnie. Kompletność i zgodność dokumentacji to dowód profesjonalizmu.

W przypadku jakichkolwiek uchybień lub niezgodności, inspektor wydaje protokół z zaleceniami, które należy usunąć w wyznaczonym terminie. Dopiero po usunięciu wszystkich usterek i pozytywnym ponownym odbiorze, instalacja może zostać dopuszczona do eksploatacji. Pamiętajcie, nie ma miejsca na kompromisy w kwestii bezpieczeństwa gazowego. Kiedyś jeden inwestor próbował "przyspieszyć" odbiór, ignorując zalecenia dotyczące braku uziemienia. Skończyło się na całkowitym zablokowaniu inwestycji przez nadzór budowlany na pół roku.

Należy również pamiętać o wykonaniu odpowietrzania instalacji gazowej przed jej oddaniem do użytku. Jest to procedura polegająca na usunięciu powietrza z rurociągu i zastąpieniu go gazem. Odpowietrzanie musi być wykonane z zachowaniem wszelkich zasad bezpieczeństwa, pod nadzorem uprawnionych osób. To procedura, której często nie poświęca się uwagi, ale to kluczowy element bezpieczeństwa – puszczenie gazu w powietrzu to przepis na tragedię.

Po pomyślnym odbiorze instalacja gazowa zostaje wpisana do rejestru lokalnego zakładu gazowniczego, a właściciel otrzymuje dokumenty uprawniające do jej eksploatacji. Pamiętajmy, że posiadanie ważnych protokołów z odbioru to podstawa do zawarcia umowy na dostawę gazu. Brak tych dokumentów uniemożliwi uruchomienie dostaw, co jest niepodważalnym faktem. Bez dokumentacji nie ma gazu, a bez gazu nie ma ogrzewania ani gotowania.

Warto, a wręcz należy, pomyśleć o regularnych przeglądach i próbach szczelności instalacji już w trakcie jej eksploatacji. To nie jest jednorazowy proces. Wymagane są okresowe kontrole, zazwyczaj co 5 lat. Dzięki temu jesteśmy w stanie wykryć ewentualne uszkodzenia czy starzenie się materiałów, zanim staną się one przyczyną awarii. To proaktywne podejście, które może uratować życie i majątek.

Konserwacja i bieżąca kontrola zewnętrznych instalacji gazowych

Myśląc o instalacji gazowej, często skupiamy się na jej budowie i odbiorze. Jednak równie, jeśli nie bardziej, istotna jest jej konserwacja i bieżąca kontrola. To trochę jak z samochodem – kupujemy nowy, ale jeśli zaniedbamy przeglądy i wymianę oleju, w końcu staniemy na poboczu z dymiącym silnikiem. Zewnętrzna instalacja gazowa wymaga regularnej "opiki", aby służyła nam bezpiecznie przez lata.

Podstawowym elementem konserwacji są okresowe przeglądy techniczne, przeprowadzane przez uprawnione osoby. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, właściciele i zarządcy obiektów mają obowiązek przeprowadzania co najmniej raz na rok przeglądów technicznych, a co 5 lat kompleksowej kontroli stanu technicznego. To absolutne minimum, a nie opcja. To trochę jak z wizytą u dentysty – lepiej regularnie, niż interwencyjnie z bolącym zębem.

W ramach tych przeglądów sprawdzana jest szczelność całej instalacji gazowej, zarówno tej zewnętrznej, jak i wewnętrznej. Używa się do tego specjalnych detektorów gazu, które potrafią wykryć nawet najmniejsze wycieki, niewyczuwalne dla ludzkiego nosa. Kontroli podlegają również połączenia rurociągów, stan powłok antykorozyjnych rur stalowych, a także prawidłowość działania armatury gazowej, takiej jak kurki i zawory. W jednym przypadku, zaniedbanie kontroli powłoki doprowadziło do korozji na rurze stalowej, co w końcu poskutkowało niewielkim wyciekiem – szczęśliwie wykrytym w porę.

Istotnym elementem konserwacji jest także czyszczenie filtrów gazowych. Filtry te zapobiegają przedostawaniu się zanieczyszczeń stałych z sieci gazowej do wewnętrznej instalacji i urządzeń gazowych. Zatkany filtr może prowadzić do obniżenia ciśnienia gazu i nieprawidłowej pracy urządzeń. Czyszczenie lub wymiana wkładów filtracyjnych to czynność, którą powinno się wykonywać co najmniej raz w roku, choć wiele zależy od jakości dostarczanego gazu. Zaniedbanie tej kwestii potrafi "zdławić" dopływ gazu do pieca, a w zimie to już jest prawdziwy koszmar.

Zawsze warto zwrócić uwagę na ogólny stan rurociągów zewnętrznych. Czy nie ma widocznych uszkodzeń mechanicznych? Czy nie osiadły na nich drzewa lub inne rośliny, które mogłyby z czasem uszkodzić powłokę ochronną? Każdy widoczny defekt powinien zostać zgłoszony i naprawiony przez wykwalifikowanego specjalistę. Nierzadko spotyka się sytuacje, gdzie instalacja gazowa stała się "podporą" dla pnączy, co prędzej czy później skutkuje problemami. Przyroda bywa piękna, ale z gazem jej "współpraca" to kiepski pomysł.

Ważne jest również odpowiednie zabezpieczenie instalacji przed dostępem osób nieuprawnionych, a także przed zwierzętami. Znam przypadki, gdy gryzonie przegryzły osłony kabli czy nawet powłoki ochronne rur PE, co w skrajnych przypadkach mogło doprowadzić do poważnych konsekwencji. Odpowiednie osłony i zabezpieczenia, to nie przesada, to inwestycja w bezpieczeństwo. Koszt drobnego zabezpieczenia to ułamek kosztu interwencji.

Warto edukować mieszkańców i użytkowników obiektu w zakresie podstawowych zasad bezpieczeństwa gazowego. Umieszczanie tabliczek informacyjnych o numerach alarmowych, czy przypominanie o obowiązku natychmiastowego zgłaszania podejrzanych zapachów gazu, może uratować życie. Pamiętajmy, że gaz ma charakterystyczny zapach (dodaje się do niego specjalny środek zapachowy), który jest pierwszym i często jedynym sygnałem alarmowym. Ignorowanie tego zapachu to igranie z ogniem.

Automatyczne systemy detekcji gazu, choć nie zawsze są obowiązkowe dla zewnętrznych instalacji gazowych, stają się coraz bardziej popularne. Czujniki, które monitorują stężenie gazu w powietrzu i w przypadku wykrycia niebezpiecznego poziomu uruchamiają alarm lub nawet automatycznie odcinają dopływ gazu, to dodatkowa warstwa bezpieczeństwa. Taka inwestycja, rzędu kilkuset do kilku tysięcy złotych, jest nieoceniona w kontekście ochrony życia i mienia. To niczym system antynapadowy dla bezpieczeństwa domowego.

Na koniec, absolutnym priorytetem jest natychmiastowe reagowanie na wszelkie objawy nieprawidłowości. Nie lekceważmy nawet drobnego zapachu gazu, spadku ciśnienia czy podejrzanych dźwięków dochodzących z instalacji. W takich sytuacjach należy natychmiast zamknąć główny zawór gazu, otworzyć okna i drzwi, opuścić budynek i powiadomić pogotowie gazowe oraz straż pożarną. Każda sekunda ma znaczenie w takiej sytuacji. Odpowiedzialne działanie ratuje życie, a bierność – kosztuje.

Q&A

Jakie materiały są najczęściej stosowane do budowy zewnętrznych instalacji gazowych?

Do budowy zewnętrznych instalacji gazowych najczęściej stosuje się rury stalowe lub rury z polietylenu (PE). Rury stalowe wymagają odpowiedniej ochrony antykorozyjnej, natomiast rury PE są odporne na korozję, ale wrażliwe na promieniowanie UV.

Jakie są minimalne odległości, które należy zachować przy prowadzeniu rurociągów gazowych na zewnątrz budynku?

Rurociągi gazowe nie mogą być prowadzone w odległości mniejszej niż 0,5 metra od okien, drzwi i otworów wentylacyjnych. W przypadku układania pod ziemią, minimalna odległość od fundamentów to 1 metr, a od innych instalacji (wodno-kanalizacyjnych) to 0,8 metra. Minimalna głębokość ułożenia rury pod ziemią to 0,7 metra.

Jakie są etapy próby szczelności zewnętrznej instalacji gazowej?

Próba szczelności polega na wypełnieniu instalacji sprężonym powietrzem lub gazem obojętnym pod ciśnieniem próbnym (co najmniej 1,5 razy wyższym niż ciśnienie robocze, ale nie mniej niż 300 kPa). Następnie, przez określony czas (zazwyczaj 30 minut), monitoruje się ciśnienie za pomocą kalibrowanego manometru. Brak spadku ciśnienia świadczy o szczelności.

Jak często należy przeprowadzać przeglądy i konserwację zewnętrznej instalacji gazowej?

Właściciele i zarządcy obiektów mają obowiązek przeprowadzania co najmniej raz na rok przeglądów technicznych, a co 5 lat kompleksowej kontroli stanu technicznego instalacji gazowej. Zaleca się również coroczne czyszczenie lub wymianę filtrów gazowych.

Co należy zrobić w przypadku wyczucia zapachu gazu z instalacji zewnętrznej?

W przypadku wyczucia zapachu gazu należy natychmiast zamknąć główny zawór gazu, otworzyć wszystkie okna i drzwi w celu wentylacji, opuścić budynek i natychmiast powiadomić pogotowie gazowe oraz straż pożarną. Bezwzględnie nie wolno używać otwartego ognia, włączać ani wyłączać urządzeń elektrycznych.