Protokół Próby Szczelności Instalacji Wodnej - Wzór 2025

Wyobraź sobie tę chwilę prawdy po położeniu kilometrów rur w nowym budynku czy podczas skomplikowanego remontu – system czeka na włączenie. Czy wszystko wytrzyma napór? Odpowiedź leży nie tylko w umiejętnościach instalatora i jakości materiałów, ale w kluczowym dokumencie, który stanowi swoisty „paszport” dla Twojej hydrauliki. Tym dokumentem jest *protokół próby szczelności instalacji wodnej wzór*, a w najprostszych słowach, wzór protokołu próby szczelności instalacji wodnej to formalne i standardowe potwierdzenie, że system rurowy przeszedł pozytywnie niezbędne testy ciśnieniowe, gwarantując brak przecieków pod określonym obciążeniem i stanowiąc fundament odbioru technicznego prac.

• Jak Poprawnie Wypełnić Protokół Próby Szczelności Instalacji Wodnej
• Podstawa Prawna i Obowiązki - Kiedy i Kto Sporządza Protokół
• Metody Przeprowadzania Próby Szczelności Opisywane w Protokole

Zbierając dane z różnorodnych projektów budowlanych i remontowych, zauważa się pewne powtarzalne schematy dotyczące protokołów prób szczelności. Poniżej przedstawiamy poglądowe zestawienie, ukazujące skalę zjawiska w zależności od typu inwestycji oraz kluczowe parametry testów, co pozwala rzucić nieco światła na praktyczne aspekty związane ze standardową dokumentacją, jaką reprezentuje wzór protokołu próby szczelności instalacji wodnej.

Te przykładowe dane wyraźnie pokazują, że chociaż sam wzór protokołu próby szczelności instalacji wodnej jest standardowy, to jego faktyczne wypełnienie i liczba wymaganych dokumentów są ściśle powiązane ze złożonością projektu. Widzimy wyraźnie eskalację zarówno liczby wymaganych protokołów, jak i parametrów prób (ciśnienie, czas) wraz ze wzrostem skali inwestycji. To podkreśla rolę protokołu nie tylko jako formalności, ale jako elastycznego narzędzia dokumentującego różnorodne, często bardzo wymagające, testy systemów hydraulicznych o odmiennych specyfikacjach. Precyzyjne wypełnienie tego dokumentu staje się więc sztuką i nauką jednocześnie, odzwierciedlającą rzeczywiste, zmierzone parametry każdej indywidualnej instalacji, niezależnie od tego, czy jest to prosta łazienka, czy skomplikowana sieć w biurowcu.

Jak Poprawnie Wypełnić Protokół Próby Szczelności Instalacji Wodnej

Wypełnienie protokołu próby szczelności instalacji wodnej to nie tylko formalność, to świadome działanie mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa i trwałości wykonanych prac. Traktowanie tego dokumentu po macoszemu jest proszeniem się o kłopoty w przyszłości, od problemów z odbiorem po poważne szkody spowodowane nieszczelnością. Prawidłowe udokumentowanie próby jest równie ważne, jak samo jej przeprowadzenie.

Zobacz także: Protokół próby szczelności instalacji 2025 – wzór, procedura

Sekcje Obowiązkowe i Kluczowe Informacje

Każdy wzór protokołu powinien zawierać szereg podstawowych informacji, które identyfikują projekt, wykonawcę, instalację oraz samą próbę. Brak któregoś z tych elementów dyskwalifikuje dokument. Zacznijmy od danych identyfikacyjnych – pełne nazwy firm lub dane inwestora i wykonawcy, ich adresy i numery kontaktowe są absolutną podstawą. Musi być jasno określony adres inwestycji, lokalizacja testowanej instalacji (np. budynek X, piętro 2, strefa C), a także data i godzina rozpoczęcia oraz zakończenia próby. Te detale mogą wydawać się oczywiste, ale w pośpiechu łatwo je przeoczyć. Staranność tutaj procentuje w momencie jakichkolwiek późniejszych sporów czy konieczności weryfikacji.

Niezbędne jest również precyzyjne określenie samej instalacji poddanej testowi. Oznacza to podanie jej rodzaju (np. instalacja wody zimnej, ciepłej, cyrkulacji, ogrzewania podłogowego - choć skupiamy się na wodnej), materiału, z którego wykonano rury (np. PEX, miedź, PP, wielowarstwowe), oraz orientacyjnej długości testowanego odcinka. Warto także wskazać średnice użytych przewodów, gdyż ma to wpływ na interpretację wyników. Dokładny opis systemu minimalizuje ryzyko pomyłek i nieporozumień co do zakresu przeprowadzonej próby.

Wprowadzanie Danych z Próby - Cyfry Nie Kłamią

Sednem protokołu są dane numeryczne zarejestrowane podczas próby ciśnieniowej wodą. Należy odnotować ciśnienie robocze instalacji (nominalne, docelowe) oraz ciśnienie próbne, do jakiego została napompowana. Kluczowe jest dokładne zapisanie ciśnienia początkowego w momencie rozpoczęcia głównej fazy próby i ciśnienia końcowego po upływie określonego czasu. Ta różnica, czyli spadek ciśnienia, jest kluczowym wskaźnikiem szczelności. Standardowo podaje się czas trwania próby – na przykład 30 minut lub 60 minut – ale w niektórych przypadkach normy lub specyfikacja projektu mogą wymagać dłuższego testu, nawet kilku godzin. Ważne, by w protokole znalazł się ten dokładny czas, a nie tylko ogólna adnotacja "próba wykonana".

Zobacz także: Protokół odbioru instalacji wod-kan: wzór 2025

Temperatura otoczenia i wody podczas próby również bywa istotnym parametrem do odnotowania, zwłaszcza w przypadku instalacji z tworzyw sztucznych, gdzie wahania temperatury mogą wpływać na odczyty ciśnienia w początkowej fazie stabilizacji. Wszelkie obserwacje wizualne, takie jak pojawienie się pęcherzyków powietrza, widoczne wycieki na połączeniach (czego oczywiście nie powinno być w pozytywnym teście), czy nietypowe dźwięki, powinny zostać bezwzględnie wpisane w sekcji "Uwagi" lub "Rezultat obserwacji". Nic, absolutnie nic, nie powinno zostać przeoczone ani zbagatelizowane, nawet jeśli wynik ciśnieniowy wydaje się poprawny. Pewność co do szczelności wymaga kombinacji poprawnych odczytów i braku jakichkolwiek oznak nieszczelności.

Typowe Błędy Przy Wypełnianiu i Jak Ich Uniknąć

Popełnianie błędów przy wypełnianiu protokołu zdarza się nagminnie, często z pośpiechu lub niedopatrzenia. Jednym z najczęstszych jest brak pełnych danych identyfikacyjnych stron – niekompletna nazwa firmy, brak danych kontaktowych. Inny klasyk to pomijanie szczegółowego opisu testowanej instalacji – „instalacja wodna” to za mało, potrzeba szczegółów jak rodzaj materiału i zakres. No i gwóźdź programu – niedokładne wpisanie parametrów próby, zwłaszcza ciśnienia próbnego lub czasu jej trwania. Czasem "zaokrągla się" odczyty manometru lub pomija się fakt minimalnego spadku ciśnienia, który może wskazywać na potencjalny problem. Nigdy, przenigdy nie zaniżaj ani nie zawyżaj zmierzonych wartości – dokumentacja musi być szczera do bólu. Podrabianie lub koloryzowanie danych w protokole to już nie tylko błąd proceduralny, ale prosta droga do poważnych konsekwencji prawnych i utraty reputacji.

Częstym błędem jest również brak wpisu dotyczącego sposobu przygotowania instalacji, np. czy rury były całkowicie odpowietrzone przed próbą. W przypadku instalacji z tworzyw sztucznych, faza stabilizacji (początkowy spadek ciśnienia związany z rozprężaniem materiału pod ciśnieniem) musi być wzięta pod uwagę zgodnie z normą – wpisanie tylko ciśnienia po krótkiej próbie, bez uwzględnienia normatywnego czasu stabilizacji, jest błędem formalnym i merytorycznym. W protokole musi znaleźć się miejsce na podpisy osoby przeprowadzającej próbę, świadka (np. inspektora nadzoru, przedstawiciela inwestora), a często także kierownika budowy. Brak podpisu to brak potwierdzenia, a bez potwierdzenia dokument jest... cóż, kawałkiem papieru. Należy upewnić się, że wszystkie wymagane podpisy zostały zebrane.

Pamiętaj, że protokół to dokument, który będzie żył długo po zakończeniu budowy. Będzie potrzebny przy odbiorze, może być kluczowy w przypadku roszczeń gwarancyjnych, a w skrajnych przypadkach nawet dowodem w sądzie. Wypełniając go, myślisz o przyszłości i o potwierdzeniu własnego profesjonalizmu. Trochę jak pieczęć aprobaty na dobrze wykonanej pracy. Nie bądź jak ci, co wrzucają to na sam koniec, byle tylko odhaczyć, a potem drapią się po głowie, szukając zaginionych danych. Precyzja, kompletność i rzetelność to klucz do dobrze wypełnionego protokołu szczelności instalacji wodnej.

Podsumowując ten wątek, poprawne wypełnienie protokołu to obowiązek każdego rzetelnego wykonawcy. Odpowiednia dokumentacja każdej przeprowadzonej próby szczelności to po prostu element standardu jakości, od którego nie powinno być odstępstw. Traktuj protokół z szacunkiem, na jaki zasługuje – w końcu jest to pisemne świadectwo tego, że w Twojej instalacji "ani kropla nie spadnie z winy złego montażu".

Podstawa Prawna i Obowiązki - Kiedy i Kto Sporządza Protokół

Można by zapytać, po co w ogóle zawracać sobie głowę jakimś papierkiem, skoro instalacja wygląda solidnie? Cóż, ignorowanie tego dokumentu jest nie tylko rażącym błędem, ale także pogwałceniem konkretnych wymagań prawnych i technicznych, które mają na celu ochronę wszystkich stron – inwestora, użytkownika i nawet samego wykonawcy. Obowiązek przeprowadzenia próby szczelności instalacji wodnej i jej udokumentowania w postaci protokołu nie jest kaprysem, lecz wynika z przepisów prawa budowlanego oraz szczegółowych rozporządzeń dotyczących warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także z polskich i europejskich norm branżowych (jak choćby serie PN-EN). Są to regulacje mające zapewnić minimalne standardy bezpieczeństwa i higieny, zapobiegając awariom, zalaniom i stratom.

Regulacje Prawne - Dlaczego To Nie Jest Opcja

Przepisy techniczno-budowlane wyraźnie nakładają obowiązek sprawdzania poprawności wykonania instalacji wewnętrznych przed ich oddaniem do użytkowania. Wśród tych wymagań kluczowe miejsce zajmuje właśnie próba szczelności instalacji wodnej. Nie jest to zbiór luźnych zaleceń, ale konkretne wymogi, których spełnienie jest konieczne do uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu w przypadku nowych budynków lub jest kluczowe dla prawidłowego odbioru prac podczas remontów. Brak lub nieważny protokół próby szczelności może skutkować odmową odbioru instalacji, a w szerszym kontekście, całego budynku. To sygnał dla inwestora i organów nadzoru, że kluczowy element infrastruktury nie został sprawdzony pod kątem podstawowej funkcjonalności – zdolności do pracy pod ciśnieniem bez wycieków. Pominięcie tego kroku to jak zbudowanie domu bez fundamentów – w pewnym momencie po prostu się zawali (albo w tym przypadku – zaleje).

Co więcej, same normy techniczne (np. te dotyczące instalacji wewnętrznych wodociągowych) określają precyzyjne metody przeprowadzania prób, wymaganą aparaturę, parametry ciśnienia i czasy testu w zależności od materiału rur i rodzaju instalacji (ciepła, zimna woda). Wzór protokołu jest właśnie narzędziem do dokumentowania zgodności z tymi normami. Właściwe wypełnienie go, z odwołaniem się do stosowanych norm (jeśli są wymagane w specyfikacji), to dowód na profesjonalizm wykonawcy i gwarancja dla inwestora, że praca została wykonana zgodnie ze sztuką i przepisami.

Kiedy Protokół Staje Się Niezbędny?

Istnieje kilka kluczowych momentów w cyklu życia budynku, w których protokół szczelności instalacji wodnej staje się nieodzowny. Najoczywistszym jest budowa nowego obiektu. Przed zakryciem instalacji w bruzdach, pod posadzkami czy w sufitach podwieszanych, bezwzględnie musi zostać przeprowadzona próba ciśnieniowa. Dokumentuje się ją protokołem. Ta tzw. "próba przed tynkami/posadzkami" jest krytyczna, ponieważ pozwala wykryć i naprawić ewentualne nieszczelności, zanim staną się niewidoczne i ich usunięcie będzie kosztowne i uciążliwe (tzw. próba podtynkowa). Zignorowanie jej to jak granie na loterii, ale z gwarancją przegranej i wysokich strat w przyszłości. To także ważny punkt kontrolny dla inspektora nadzoru, który sprawdza poprawność instalacji przed przejściem do kolejnych etapów prac.

Protokół jest równie ważny podczas generalnych remontów, modernizacji, czy rozbudowy istniejących systemów wodnych, gdzie wymianie podlega znaczący odcinek instalacji lub cała jej sieć wewnętrzna. Zawsze, gdy ingerujemy w istniejący układ i tworzymy nowe połączenia lub wymieniamy przewody na większą skalę, nowo wykonane fragmenty, a często cały zmodyfikowany system, muszą zostać poddane próbie szczelności i udokumentowane. Nawet przy mniejszych pracach, jak wymiana pionu czy głównego poziomu rozprowadzającego, rzetelny wykonawca powinien przeprowadzić próbę i sporządzić stosowny dokument. To najlepsze ubezpieczenie dla obu stron – wykonawcy przed roszczeniami, a inwestora przed przykrymi niespodziankami po kilku miesiącach.

Kto Pociąga za Sznurki, Czyli Obowiązki Inwestora i Wykonawcy

Odpowiedzialność za protokół próby szczelności instalacji wodnej spoczywa głównie na barkach wykonawcy prac hydraulicznych. To on przeprowadza samą próbę ciśnieniową, korzystając ze swojej wiedzy, sprzętu i doświadczenia. To on również jest zobowiązany do sporządzenia protokołu – jego wypełnienia zgodnie z zasadami i wpisania wszystkich niezbędnych danych. Wykonawca poświadcza własnym podpisem, że test został przeprowadzony poprawnie i zgodnie z wymaganiami, a instalacja uzyskała pozytywny wynik. To jest jego świadectwo dobrej roboty. Jednakże, rola inwestora lub jego przedstawiciela (np. inspektora nadzoru inwestorskiego) jest równie ważna. Zazwyczaj to inwestor zleca wykonanie próby (jest ona częścią zlecenia na instalację), a jego przedstawiciel powinien być obecny przy próbie (lub przynajmniej przy jej zakończeniu) i potwierdzić własnym podpisem, że próba się odbyła, a wynik został prawidłowo odczytany. Ten wspólny podpis na protokole stanowi formalne potwierdzenie i akceptację próby przez obie strony.

W skomplikowanych projektach, często obecny jest inspektor nadzoru, który w imieniu inwestora czuwa nad zgodnością prac z projektem i przepisami. Inspektor ma prawo, a nawet obowiązek, żądać przeprowadzenia próby szczelności, być przy niej obecny i weryfikować poprawność jej wykonania oraz dokumentowania. To on często decyduje o akceptacji protokołu. Z perspektywy inwestora, obecność przy próbie lub zlecenie nadzoru osobie trzeciej (inspektorowi) to najlepszy sposób, aby upewnić się, że test został rzeczywiście wykonany i dokument jest autentyczny. Z kolei wykonawca zyskuje potwierdzenie swoich działań od strony zamawiającej, co minimalizuje ryzyko późniejszych kwestionowań.

Podsumowując, obowiązek sporządzenia protokołu próby szczelności instalacji wodnej leży po stronie wykonawcy, który fizycznie przeprowadza test. Jednakże odpowiedzialność za to, aby dokument ten był prawidłowy, kompletny i faktycznie sporządzony, a także aby próba przebiegła zgodnie z zasadami, rozkłada się na wykonawcę (za samo wykonanie i dokumentację) oraz inwestora/inspektora (za weryfikację i akceptację). Pominięcie tego etapu lub niewłaściwe jego udokumentowanie może mieć daleko idące konsekwencje prawne i finansowe, nie wspominając o ryzyku zalania i zniszczeń. Traktowanie tego dokumentu jako niezbędnego elementu procesu budowlanego czy remontowego to po prostu rozsądne i odpowiedzialne działanie.

Ten protokół szczelności instalacji wodnej jest twoją polisą ubezpieczeniową w papierowej formie, potwierdzającą, że system przeszedł chrzest bojowy ciśnieniem i wyszedł z niego obronną ręką. Zarówno dla wykonawcy, który stawia pieczęć na swojej pracy, jak i dla inwestora, który zyskuje spokój ducha na lata, prawidłowe dopełnienie tych obowiązków jest bezcenne.

Metody Przeprowadzania Próby Szczelności Opisywane w Protokole

Choć wzór protokołu próby szczelności instalacji wodnej sam w sobie jest "tylko" dokumentem, opisuje on bardzo konkretny, techniczny proces – samą próbę ciśnieniową. Istnieje kilka standardowych metod jej przeprowadzania, a wybór zależy najczęściej od specyfikacji instalacji, stosowanych materiałów i wymagań normatywnych. Najczęściej stosowaną i opisywaną w protokołach jest próba hydrostatyczna, czyli z użyciem wody, ale warto wspomnieć, że w niektórych systemach stosuje się także próbę powietrzną (choć dla instalacji typowo wodnych, zwłaszcza tych układanych pod tynkiem czy w posadzce, woda jest zdecydowanie preferowana i bezpieczniejsza).

Klasyczna Próba Ciśnieniowa Wodą - Standard Branżowy

Próba ciśnieniowa wodą to metoda polegająca na wypełnieniu testowanego odcinka instalacji wodą, dokładnym odpowietrzeniu systemu, a następnie napompowaniu go do określonego ciśnienia próbnego i utrzymaniu go przez ściśle określony czas. Jest to najpopularniejszy sposób sprawdzania szczelności w budownictwie mieszkalnym, usługowym i większości przemysłowych. Proces zaczyna się od szczelnego zamknięcia wszystkich końców testowanego odcinka instalacji – zazwyczaj przy użyciu zaślepek, korków lub zaworów. Następnie instalacja jest powoli napełniana wodą, dbając o całkowite usunięcie powietrza z systemu (odpowietrzanie na najwyższych punktach instalacji, przy zaworach odpowietrzających, jeśli są zainstalowane, lub poprzez poluzowanie połączeń – oczywiście przed osiągnięciem ciśnienia próbnego). Pozostawienie powietrza w instalacji może fałszować wyniki próby, prowadząc do spadków ciśnienia nie spowodowanych nieszczelnością, ale kompresją pozostałego powietrza.

Po napełnieniu i odpowietrzeniu, do systemu podłącza się pompę ciśnieniową (ręczną lub elektryczną) oraz precyzyjny manometr kontrolny. Instalacja jest stopniowo podnoszona do wymaganego ciśnienia próbnego. To ciśnienie jest zazwyczaj wyższe od ciśnienia roboczego (tego, które będzie w rurach na co dzień) – często o 50%, ale nie mniej niż określona wartość minimalna, wynikająca z normy lub projektu (np. 1.5 razy ciśnienie robocze, minimalnie 1 MPa, czyli 10 Bar). Dlaczego wyższe? Aby zasymulować warunki pracy z zapasem i zdemaskować nawet minimalne wady połączeń lub materiałów, które pod standardowym ciśnieniem mogłyby się nie ujawnić. Pompując, trzeba obserwować manometr i czekać na stabilizację ciśnienia, szczególnie w przypadku instalacji z tworzyw sztucznych, gdzie może wystąpić początkowy, niewielki spadek wynikający z odkształcenia materiału rur. Ten proces i obserwacje są kluczowe i powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie w dokumencie potwierdzającym przeprowadzenie próby szczelności.

Parametry i Kryteria Akceptacji - Co Mówią Standardy?

Kluczem do poprawności próby jest stosowanie się do norm i specyfikacji projektu, które określają precyzyjnie parametry testu. Wspomniane ciśnienie próbne musi być utrzymane przez ściśle określony czas. Normy polskie i europejskie (jak np. PN-EN 806 dla instalacji wewnętrznych wodociągowych czy PN-EN 1264 dla ogrzewania płaszczyznowego, które często też jest wodne) podają konkretne wytyczne. Przykładowo, dla instalacji wody zimnej i ciepłej użytkowej, często stosuje się ciśnienie próbne równe 1,5-krotności maksymalnego ciśnienia roboczego, ale nie mniejsze niż 10 Bar, a czas próby wynosi zazwyczaj minimum 60 minut po fazie stabilizacji ciśnienia. W niektórych przypadkach stosuje się metody dwuetapowe – np. wstępna próba 30 minut, a następnie dłuższa próba właściwa 60-90 minut z dokładnym monitorowaniem spadku ciśnienia.

Kryterium pozytywnego wyniku próby jest proste, choć wymagające: brak widocznych wycieków w jakimkolwiek miejscu instalacji oraz brak niedopuszczalnego spadku ciśnienia na manometrze w okresie głównej części próby. "Niedopuszczalny" oznacza spadek większy niż wartość określona w normie (często tolerowany jest minimalny, trudny do uniknięcia spadek wynikający np. ze zmian temperatury, ale nie może on przekroczyć kilku setnych bara na godzinę, zależnie od systemu i normy). Jeśli ciśnienie spada szybko i wyraźnie, lub widać choćby najmniejszą kropelkę wody, oznacza to nieszczelność i próbę należy uznać za niepowodzeniem. Miejsce przecieku trzeba zlokalizować, naprawić i próbę przeprowadzić od nowa. To właśnie te parametry – ciśnienie próbne, czas i zarejestrowany spadek ciśnienia – są sercem danych wpisywanych w protokół.

Przygotowanie Instalacji - Aby Próba Miała Sens

Skuteczność próby ciśnieniowej zależy w dużej mierze od prawidłowego przygotowania instalacji. Przede wszystkim, cały testowany odcinek musi być całkowicie zamknięty i odizolowany od reszty systemu (np. od sieci wodociągowej) za pomocą zaworów odcinających lub tymczasowych zaślepek. Należy usunąć z systemu wszelkie urządzenia, które nie są przystosowane do tak wysokiego ciśnienia próbnego – np. baterie, podgrzewacze, zawory redukcyjne, filtry, liczniki wody. Zamiast nich instaluje się tymczasowe zaślepki. Pominięcie tego etapu to gwarancja zniszczenia drogiego sprzętu. System musi być również dokładnie odpowietrzony, jak wspomniano wcześniej, aby powietrze nie fałszowało wyników.

Używany manometr musi być skalibrowany i posiadać odpowiedni zakres pomiarowy (zwykle ciśnienie maksymalne manometru powinno być co najmniej 1,5 raza wyższe od ciśnienia próbnego, aby zapewnić precyzję odczytu w kluczowym zakresie). Umieszczenie manometru w dobrze widocznym miejscu, z dala od bezpośredniego światła słonecznego czy źródeł ciepła (które mogą wpływać na temperaturę i tym samym na odczyty ciśnienia), również jest elementem poprawnego przygotowania. Staranne wykonanie tych czynności przed rozpoczęciem pompowania to podstawa wiarygodności całej próby i późniejszej dokumentacji w protokole.

Dokumentowanie Wyników - Serce Protokołu

Ostatecznym aktem jest dokładne i rzetelne udokumentowanie przebiegu i wyników próby w protokole. Należy wpisać dokładne ciśnienie próbne, do jakiego instalacja została napompowana, czas rozpoczęcia głównej fazy próby oraz dokładny czas jej zakończenia (np. z dokładnością do minuty). Kluczowe są odczyty ciśnienia: ciśnienie na początku głównej fazy próby i ciśnienie odczytane po upływie normatywnego czasu trwania testu. Obliczony lub zaobserwowany spadek ciśnienia (czy jest zerowy, czy mieści się w dopuszczalnej tolerancji) to główny werdykt próby. Wszelkie uwagi, np. dotyczące stabilizacji ciśnienia w instalacjach z tworzyw sztucznych, temperatury, czy nietypowych zdarzeń podczas próby, powinny znaleźć się w odpowiedniej sekcji. Pozytywny wynik próby należy potwierdzić podpisami wszystkich zaangażowanych stron. Taka dokumentacja próby szczelności staje się oficjalnym dowodem na to, że instalacja została sprawdzona zgodnie ze sztuką i przeszła pomyślnie test na szczelność – jest gotowa do pracy i bezpieczna dla użytkowników.

Współczesne technologie pozwalają na dodatkowe uwiarygodnienie protokołu – zdjęcia manometru z widocznymi odczytami w czasie rozpoczęcia i zakończenia próby, a nawet krótkie nagranie wideo. Choć nie zawsze są wymagane formalnie, mogą stanowić cenne uzupełnienie pisemnego protokołu, zwłaszcza w większych lub bardziej skomplikowanych projektach. Pamiętajmy, że każdy szczegół ma znaczenie – od dokładnego wpisania modelu manometru po odnotowanie temperatury wody użytej do próby (o ile odbiega znacząco od pokojowej lub jest wymagane normą). Rzetelność w tym momencie przekłada się na spokój ducha na lata.

Aby zilustrować, jak wyglądają typowe wyniki próby ciśnieniowej w czasie, poniżej przedstawiamy poglądowy wykres. Pokazuje on teoretyczne zachowanie ciśnienia w instalacji wodnej podczas testu dla scenariusza udanej i nieudanej próby, co często dokumentuje się w protokole poprzez zapisanie jedynie punktu początkowego i końcowego głównej fazy.